dalam beberapa minggu ni, aku sibuk berfikir bagaimana kalau satu hari nanti aku dihantar ke kawasan pedalaman, yang di situ takde langsung suasana islam. yang di situ mungkin orang muslimnya bukan muslim practitioner. yang di situ surau atau masjid selalu lengang.
mesti akan rasa kosong. kosong dalam erti kata tak tahu menghidupkan hidup yang benar2 hidup. tiada akses kepada pengisian rohani. tiada akses kepada dunia maya. kosong. seperti baru membuka penempatan baru. atau mungkin dihantar ke kawasan orang asli yang tidak beragama. mesti aku akan rasa canggung, buntu dan mudah putus asa.
tup tup, tadi ada satu email masuk ke dalam inbox. seorang sahabat yg sudah bergelar guru. bertanyakan bagaimana mahu meneruskan pengisian rohani di kawasan pedalaman yang 'kosong'. ya, dia dihantar ke kawasan pedalaman. remote area. tiada akses langsung. jauh sekali menghadiri program2 seperti ketika berada di kampus. hati bertasbih. subhanallah. apa yang berlegar dalam fikiranku beberapa minggu ini bukan fantasi rupanya. ia memang akan berlaku. subhanallah.
mungkin di sinilah allah nak ajar kepentingan tarbiyyah dzatiyyah.
ya allah, beri kami kekuatan, tunjukkan kami jalan yang lurus. ya allah berikan kami hikmah, berikan kami kemampuan mempersiap diri kami.
sekarang otak ligat berputar bagaimana mahu mempersiapkan diri sebelum dihantar ke negeri entah berantah kelak. semoga allah mudahkan.
unofficial internship?


